امروز با دیگر دوستانم در نویسندهساز مدتی آزادنویسی کردم. نوشتهام را با این جملات آغاز کردم:
آب از موهایش میچکید. دریا طوفانی بود. هنوز باران میبارید. سردش بود. پای رفتنش نبود. باید میماند. او هنوز برنگشته بود. آسمان و دریا یکی شده بود.
کمکم به داستانِ کوتاهی تبدیل شد. داستانِ زنی که در ساحل چشم انتظار شوهرش است. نگذاشتم کلیشه شود. دوستش دارم. تمام داستانهایی که مینویسم را دوستدارم.
دریا، درخت، باران، جاده و … همیشه جزو اولین کلماتی هستند که به ذهنم راه پیدا میکنند.
میگذارم مدتی داستانم همینجور خام بماند. یک روز در آینده به آن برمیگردم و ویرایشش میکنم.
خودِ این برگشت، داستانِ جالبیست. وقتی بعد از مدتی به متنی که درگذشته نوشتهام برمیگردم، طورِ متفاوتی میبینمش. انگار که به سفری رفتهام و دوباره برمیگردم به نقطهی شروع. یا شاید نقطهی شروع مناسب نباشد. برمیگردم به یک نقطه.
در واقع، متن همان متن است. او ثابت مانده. پس این منم که تغییر کردهام. نگرشم، مهارتم یا شاید روحیاتم.
خلاصه که قالَ غزاله: برگشتن به متن همان برگشتن به خود است.
هار هار هار.