صبح بیدار میشوی، هنوز خابت میآید. آخر دیشب دیر خابیدی. دیشب خیلی ترسیدی که مامان مریضی جدی گرفته باشد. ترسِ از دست دادن گرفتهای.
اما خوشحال شدی که چیز جدی نبود.
اما چون با فکر خسته خابیدی، صبح خسته بودی.
بهاره خاهرت گفت بروی دوش بگیری سرحال میشوی.
رفتی دوش گرفتی. تنت که به تن آب خورد، گرمایش که قطرهقطره روی پوستت سُرید، یکی یکی سلولهای منجمدت بیدار شدند.
باز هم صبحانه نمیخوری. یادت نمیآید از کی موردعلاقهترین وعدهات تبدیل به ملال شد برایت.
باز هم با یک فنجان قهوه دلت را گرم میکنی به گرمایی که صبحت را سردسرد شروع نکرده باشی.
لباسهایت را قشنگ سِت میکنی. این کار را دوست داری. از خانه که بیرون میزنی، بوی پاییز به مشامت میخورد، تازه میشوی. تو همیشه عاشق پاییز بودی. و الان که شهریور ماهی از سالِ هزار و چهارصد و هرچند شمسی است، مثل هر شهریورماهِ گذشتهای صبحها تو بوی پاییز را میشنوی.
به سرکار میروی. روز شلوغی داری. همیشه یکعالم کار داری و همیشه وقت برای انجامشان کم داری. خستهمیشوی. وقت کم داری یا حوصله؟
از صبح تصمیم گرفتهای که غروب به خیابان انقلاب بروی. دلت هروقت که میگیرد به انقلاب میروی. جز یکسال. یکسال که دلت خیلی میگرفت اما انقلاب، انقلاب تو نبود. یادت هست؟ گفتی تا وقتی انقلاب این شکلی باشد پایم را درش نمیگذارم، و نگذاشتی. از بعد از آن شب و آن رفتاری که با تو شد. یکسال به آن خیابان نرفتی.
لا و لوی کتابها میپلکی. چند کتاب میخری. پیاده راه میافتی. از برنامهات قهوه را هنوز ننوشیدی. به کافه میروی. مینشینی. کسی تنها نیست. تو اما عادت کردهای به تنها کافه رفتن. پسرِ جوان کافهچی میآید. میپرسید چه میل داری؟ مثل همیشه به ساعتت نگاه میکنی و میگویی «آمریکانو». چرا به ساعتت نگاه میکنی؟
یکساعتی در کافه مینشینی. و بعدش هم موتوری میگیری میروی خانه.
و آخرِ همهی اینها یادت میافتد بگویی که چندین صفحه از رمان «شب یک شب دو» را خاندی و مرا مجبور کردی این گزارش را برایت بنویسم.