من غزاله هستم. تا به حال دو معنی برای نامم یافتهام.
اولی به معنای «آهو» و دومی که بهتازگی کشفش کردهام، به معنای «خورشید در بلندی، آفتاب به هنگام فراز آمدن».
راستش هر دو را دوست دارم، اما دومی را کمی بیشتر.
در هر حال، من غزاله هستم. غزاله فائق.

از وقتی خودم را شناختم، روزها را به شیطنت میگذراندم و مشغول کشف دنیایی بودم که همهچیزش برایم تازه و جالب بود.
شبها اما برای من داستان دیگری داشتند. وقتی وقت خاموشی و خاب میرسید و ما را سوسیسی کنار هم میخاباندند، برای من تازه وقت خیالبافی و رفتن به دنیایی بود که تنها خالقش خودم بودم.
در آنجا من خدا بودم. اراده میکردم، باران میبارید و اگر تصمیم میگرفتم، به چشم برهمزدنی میرفتم چین و ماچین.

این بازی و شیطنت کودکانه کمکم تبدیل به عادت شد و تا سالها با من ماند. به تعداد تمام شبهای آن سالها، من خالق و بازیگر هزاران داستان شدم. اما ماجرا از جایی به بعد شکل دیگری پیدا کرد. چیزی که در ابتدا لذتبخش بود، کمکم دردسرساز شد.
روزهایی که دلم از دنیای بیرون میگرفت، دلم میخاست به دنیای خودم پناه ببرم. این پناه بردن با زندگی روزمره چندان سازگار نبود! برای همین، سالها با خودم تمرین کردم و کلنجار رفتم تا کمکم توانستم با بخش بزرگی از آن خداحافظی کنم.
میگویم با بخشی، چون نه توانستم و نه میخاستم تمامش را از دست بدهم.
امروز بخش بزرگی از قوهٔ تخیلم را وامدار همان سالهایی هستم که شببهشب کارگردان هزاران داستان بودم. شاید اگر آن پناهگاه را نداشتم، ذوق و لطافت روحم هم در گذر سالها از بین میرفت.
از هرجا که به زندگیام نگاه کنم، همیشه به هنر علاقه داشتهام.
آن زمانها مجموعهای بود به نام «کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان» که در محلههای مختلف تهران مرکزهایی داشت و به نظرم از جاهای بسیار کارآمد و مفید آن دوران بود. اگر اشتباه نکنم، دورههایش هم رایگان بود. من در کلاسهای مختلفی از آن شرکت کردم؛ از سفالگری و خطاطی گرفته تا نقاشی و داستاننویسی.
ده-دوازده ساله بودم که در کلاس داستاننویسی شرکت کردم. یک کارگاه سه یا چهار جلسهای بود. در پایان دوره، طی فراخوانی قرار شد هرکدام از ما داستانی بنویسیم. هیچچیزی از موضوع داستانی که آن روزها نوشتم به خاطرم نمانده است. اما یک هفته بعد، وقتی نتایج اعلام شد، فهمیدم داستان من در میان آثار مراکز تهران سوم شده است.
هنوز شوق و ذوق آن روزها را به یاد دارم. چقدر به خودم افتخار میکردم! و اگر بگویم امروز افسوس نمیخورم که چرا نوشتن را ادامه ندادم، دروغ گفتهام.
اما دیگر جز در زنگهای انشا ننوشتم؛ آن هم بیشتر برای گرفتن نمرهٔ بیست. هر وقت کمی پا فراتر از سنم میگذاشتم و قوهٔ تخیلم مرا به نوشتن چیزهای دیگری میکشاند، معلمها فرمان میدادند: آرام! بال خیالت را بچین، کلمات را قطار کن، بیستت را بگیر و برو خانهتان و خوشحال باش!
مدرسه همیشه ناامیدم میکرد.
انگار همهٔ ارزش من را میشد در یک عدد خلاصه کرد و کسی حوصلهٔ شنیدن چیست و چراهایم را نداشت. راستش را بخواهید، بچه که بودم، اغلب احساس میکردم جوجهاردکِ زشتی هستم؛ متفاوت و غریبه با جمعی که در آن زندگی میکردم. با این امید خودم را دلگرم میکردم که شاید روزی قویی زیبا شوم و بالاخره کسانی پیدا شوند که مرا بفهمند و در جمعشان بپذیرند.
این احساس البته با بزرگشدن از بین نرفت.
حتی امروز هم گاهی خودم را همان جوجهاردک زشت میبینم.
با این تفاوت که حالا در جمع آدمهایی هستم که هنوز از یادگرفتن، تجربهکردن و جورِ دیگری دیدن دست نکشیدهاند. شاید برای نخستین بار کمی کمتر احساس تنهایی میکنم. شاید هم بالاخره فهمیدهام برای پیدا کردن همجهانهایم لازم نیست حتمن به قویی زیبا تبدیل شوم!
سالها گذشت و تجربههای بسیاری را پشت سر گذاشتم. حالا که غزالهای بزرگسالم، تصمیم گرفتهام دوباره به نوشتن، خلاقیت و هنر برگردم.
اینجا بخشی از این سفر را با شما به اشتراک میگذارم؛ از چیزهایی که مینویسم، میبینم، میخوانم و تجربه میکنم.
خوشحال میشوم اگر در این مسیر همجهان شدیم و شما هم خواستید، بخشی از راه را با من همراه شوید.